(Yaklaşık bir buçuk sene öncesinden birtakım iç sesler)
İnsan, otuz yaşından sonra yeniden doğarken, bir annenin normal doğumda yaşadığı sancıyı çekiyormuş.
Bağırıyor.
Terliyor.
Nefesi yetmiyor.
Birilerinin elini koparır gibi sıkıyor ama neye tutunduğunu da bilmiyor.
Sonra duruyor, bir sessizlik oluyor ve bir yerde bir soru kalıyor:
”Ben neye gebeyim?”
Neyin sancısı bu?
Neyin teri, nefessizliği, can yakışı?
Neyi alacağım kucağıma?
Neye bakıp da ”sana değdi” diyeceğim?
Otuzundan sonraki hayatının annesi olan o kadın kendine şunu soruyor:
”Ben ölüyor muyum yoksa yeniden mi doğuyorum?”
Yeni yazılar olur. Ne zaman isterse.
gamgum 
Yorum bırakın