gamgum

Güçlü olmak zorunda kalmak…

İnsanın kendine bile itiraf edemediği bir yorgunluktur. Gücün azaldığını, hatta neredeyse kalmadığını hissettiğin anlar ve süreçler olur. Ne gariptir ki tam da bu zamanlarda, güçsüz olduğun anlaşılmasın diye kendinde bambaşka bir güç daha var etmek zorunda kalırsın. Bu ikinci güç, ilkinden daha yorucudur; çünkü sahicilikten değil, mecburiyetten doğar.

Etrafında seni gerçekten tanıyan, içini bilen, yaşanmışlıklarına tanıklık etmiş, kırıldığın yerleri hatırlayan, suskunluklarını anlayan o güvenli alan insanları kalmamıştır artık. Herkes sadece bugünkü duruşunu görür. Sen de buna uygun, bambaşka bir karakter sergilemeye başlarsın. Kontrollü, güçlü, daha sert, daha mesafeli.

Kendini düşmüş göstermemeye öyle adarsın ki; ağlaman gereken normal anlar yaşandığında bile, gözyaşıyla boşalacak bir ağırlık gelir ama akmaz. Yüzün değişir sadece. Beden düşmemek için duyguyu askıya alır, güç ayakta kalır.

Oysa bilirsin; büyümek, daha iyi olmak ve gerçekten olgunlaşmak için o konfor alanlarını terk etmek zorundasındır. Gücün yeniden inşa edildiği yer, tam da en savunmasız kaldığın o boşluktur.

Sıradaki yazımızı sahneye alalım.