gamgum

Kötülükler her zaman yüksek sesle ya da gösterişli bir şekilde yapılmıyor. Daha sessiz daha zahmetsiz bir yol tercih ediliyor.

Mesela kıskançlık ve bunun beraberinde getirdiği birtakım eylemler. Açık açık söylenmez, inkar edilir ama hissedilir o negatif duygu. Başkasının sadece sahip olduğu somut şeylere değil; rahatlığına, cesaretine, iyileşmiş oluşuna duyulan bir kıskançlıktır. Hatta itirafta bulunacak olsalar neredeyse ”ben senin yüklerini bile kıskanıyorum” diyeceklerdir.

İnsan bazen başkasının mutluluğunu kaldıramaz; çünkü kendi içindeki eksiklikle yüzleşmek istemez. O yüzden küçümser, mesafe koyar, değersizleştirmeye çalışır. Kendini koruduğunu sanır.

Ey insanlar! Keşke biraz kendinizle arkadaş olabilseniz, önce kendinizi abartıya kaçmadan sevebilseniz. Negatif enerji ağınızın gözlerinden çıkan zararlı ışınlarla, kendi hayatında sakince ilerleyen insanları vurmaya çalışmasanız. Gerçekten zor değil, onur kırıcı bir sey değil, kendi kendinin elini tutabilmek. Kurtlu kalplerinizle uğraşıp durduğunuz entrikalar inanın daha zor. Yorulmuyor musunuz yahu? Mesela bir cümlenizi filtreden geçirmek, bir bakışı okumaya çalışmak, susulması gereken yerde susmak… Bunlar büyük meziyetler değil, sadece insani refleksler olmalı aslında. Ama sizin için fazlalık galiba.

Kendinizle kuramadığınız bağın dışa vurumu, bir gün bumerang olup da size vurduğunda yine burada sizleri kaleme alacağım. Keyifle.