Bazen de kişisel gelişmeyeverelim.
Evrenle iş birliği yapmadan, farkındalık kasmadan, her şeyi derse çevirmeden mesela.
Yaşadığımız herhangi bir şeyi ”bana ne öğretti?” filtresinden geçirmek zorunda değiliz. Bazı günler hiçbir şey öğretmez. Sadece geçer, biter.
Her kırılma bir farkındalık, her hayal kırıklığı ruhsal bir sıçrama tahtası değil. Bazen de hayat, dümdüz gelir çarpar, sen de afallarsın. Bu kadar.
Sürekli daha sakin ol, daha bilinçli davran, daha olgun kal. Yani olma, davranma, kalma. Sınıfta kalmayız hemen.
Bir de insan her gün kendine güncelleme yapması gereken bir uygulama değil ki. Bazen bir tık eski sürümden devam edebiliriz. Arada donabilir, hata verebilir, saçma tepkiler üretebiliriz. Gayet insani.
Gelişim, bazen durmayı da bilmektir.
Her şeyi tamir etmeye ya da anlamlandırmaya çalışmak, kendini de hayatı da devamlı düzeltme modunda tutmak ayrı bir yorgunluk. O yüzden arada bir izin yapmalı. Fazla mesaidense.
Bazen, sadece var ol.
gamgum 
Yorum bırakın