Bazen her şeyin ya da her günün aynı olmasından şikayet ediyoruz. Aynı saatte uyanmak, aynı yolu yürümek, aynı kahveyi içmek, aynı insanlarla selamlaşmak… Hayat sanki kopyala- yapıştır gibi geliyor. Bir değişiklik olsa diyoruz, bir şey kırılsa bu döngüde.
Ben, bunu her aklımdan geçirdiğimde kendi hologramım içimden çıkıyor ve karşıma geçip ” kaşınma istersen, rahat batıyor galiba?” diye beni çimdikliyor. Sonra hemen şükür moduma geri dönüyorum. Çünkü bazen farkında olmadığımız bir şey var. Rutin dediğimiz şey, aslında hayatın hala rayında olduğunun sessiz kanıtı.
Belki klişe ya da pollyanna ama gerçek bir şeyleri söylemeliyim:
Yatağımda aynı saatte uyanıyorsam, bana ait bir yatak var ve ben bugün de yaşıyorum. Hala gidiyor olduğum ve geçimimi sağlayabildiğim bir işim var. Kapısını kitleyip çıkabildiğim bana ait sıcak bir evim var. Ve aslında tüm bunları yapabildiren sağlıklı bir beynim ve bedenim var. Küçücük (!), alışılagelmiş detaylarda saklı aslında huzur ve şükür. Belki de hayalini kurduğumuz düzenin ta kendisini yaşıyoruz.
Hayat, genelde büyük kırılmalarla öğretir kıymet bilmeyi. Bir sabah, hiçbir şey eskisi gibi olmadığında ”aynı” dediğin günleri özlersin. O yüzden rutinler, sandığımız kadar sıkıcı değil; çoğu zaman bizi ayakta tutan görünmez iskelelerdir.
Hayat bizi tepetaklak edip dağıtmadan ” aynı işte…” kelimelerinin ne kadar değerli olduğunu fark etmek gerek.
Ve eğer hayat bugün de dağılmadıysa;
Teşekkürler rutinler.
gamgum 
Yorum bırakın